حافظ

حافظ خلوت نشین دوش به میخانه شد
از سر پیمان برفت بر سر پیمانه شد

حافزه که ی گوشه گر دویکه له مه یخانه بوو
وازی له په یمان نه م ا ئوگری په یمان بوو

شاهد عهد شباب آمده بودش به خواب
باز به پیرانه سر عاشق و دیوانه شد

دوستی ده می لاوه تی هاته خه وی دومی شه وی
بویه به پیری سه ری عاشق و دیوانه بوو

مغبچه میگذشت راهزن دین و دل
در پی آن آشنا از همه بیگانه شد

ریگری دین و دلان به چکه نه لیک راده برد
بوو به رفیقی ئه و و زور له مه بیگانه بوو

آتش رخسار گل خرمن بلبل بسوخت
چهره ی خندان شمع آفت پرانه شد

بولبوی سوتاند ئه گه ر ئاگری روخساری گول
رووی گه ش و روونی شه میش ئافه تی په روانه بوو

صوفی مجلس که دی جام و قدح می شکست
باز به یک جرعه می عاقل و فرزانه شد
سوفی یه شیته ی که وا جام و پیاله می شکاند
دویکه شام به یک چوره مه ی عاقل و نه رزانه بوو

گریه ی شام و سحر شکر که ضایع نگشت
قطره ی باران ما گوهر یک دانه شد

شینی بیان و شه م زایه نه بوو خوا شوکر
قه تره یی ئه شکم به های گوهه ری یه کرانه بوو

نرگس ساقی ، بخواند آیت افسونگری
حلقه ی اوراد ما مجلس افسانه شد

ساقیه چاو مه سته که م ئایه تی سیحریکی خویند
مه جلیسی خه تم و وه عز گشتی به ئه فسانه بوو

منزل حافظ کنون بار گه پادشاست
دل بر دلدار رفت جان بر جانانه شد

مه نزلی خافز که وا بوو به سه رای به زمی شا
گیان و دلیشی له لای دلبه ری تا قافه بوو